Savaşın temposuna yetişmek nasıl mümkün olabilir ki? Bir mermi, namluyu terk ettikten kaç saniye sonra bir can alır? Bir top mermisi kaç saniyede bir evin kalbine düşer? Bu korkunç hız karşısında haberlerin aynı süratte yayılması ne kadar mümkün olabilir?
Cizre’de 2015 yılının sonunda her şey her an değişiyordu, ânı yorumlamak, âna dair bir öngürüye sahip olmak giderek zorlaşıyordu. Elektrikler gitmişti, kameralarımızın ve bilgisayarlarımızın şarjı son demlerindeydi. Yaptığımız şeyin ismi habercilikti ama haberlerimizi kamuoyuna ulaştıracak kaynaklarımız azaldıkça azalıyordu.
Yine de telefonumda biraz şarj kalmıştı. Bir umuttu bu; çalıştığım ajansla, televizyonla, dünyayla bağlantımı sürdürebileceğim bir kıvılcımdı. Ancak görüntüler… Onları nasıl gönderecektik? Bu şehir yüksek teknoloji çağından izole bir zamanın savaşına sürüklenmiş, gazetecilik açısından çözüm benzinle mühürlenmişti. Benzin bulmam gerekiyordu. O an düşüncelerimin merkezinde sadece bu vardı: Yalnızca haber yapmak yetmiyordu, haberi göndermenin kaynaklarını da bulmak ve gün be gün neler olup bittiği hakkında kamuoyunu bilgilendirmek zorundaydım.
Geçen her saniye daha fazla canın kaybedilmesi demekti. Burada yaşananlara dair sessizliğin sesi olmak, çatışmaları dünyaya ulaştırmak isteği, içimde volkanik patlamalara dönüşüyordu. Aksi takdirde gördüklerim yanlızca ben ve 120 bin nüfuslu Cizre için gerçek olacak, Cizre’nin dışında yaşayanlar için ise hiç yaşanmamış gibi karanlıkta kaybolacaktı. Kadınlar ve çocuklar, korkuları ve çaresizlikleriyle bir tarihe tanıklık etmenin sorumluluğunu omuzlarıma yüklüyordu. Onların suskun çığlıklarını, savaşın karanlığı arasında yankılatmam gerekiyordu.
Sonra birden hatırladım, daha önce benzin bulduğum bir barikat zihnimde bir volkan gibi patladı. Orada, tam da o noktada ihtiyacım olanı bulabilirdim. Derin bir nefes aldım, ardından kaldığımız evin sahibi Newroz’a baktım.
“Bidon var mı? Ben nerede benzin bulabileceğimi biliyorum,” dedim.
Benzin bulma yolculuğuna çıkıp yeni hikayelerin peşinde gitmekten vazgeçmeyeceğimin farkında olan Newroz, oturduğu yerden fırlayarak, bir çırpıda elinde bir su bidonu ile geri döndü.
Dışarıda çatışmalar devam ediyordu. Ben yeniden gerçeğin peşinden gidiyordum, bu öyle bir şeydi ki, kendi öykümü bile unutarak ilerlemek ve benzine ulaşmak zorundaydım.
Evlerin içinde açılan koridorları geçip sokaktaki sessizliğe çıktım. Eğer çaprazdaki sokağı geçebilirsem daha önce benzin bulduğum yere ulaşabilecektim. Her attığım adımda savaşın gölgesi üzerimdeydi ama bir an bile duraksamadan ilerledim. Garip bir şekilde cesaret bulmuştum. Benzin bulmadan dönmeyecektim.
İlerledikçe top sesleri yaklaşıyordu. Karşıdaki sokağa varmak istiyordum. Eğer karşıdaki sokağa geçmeyi başarırsam benzinin olduğu yere ulaşmış sayılırdım. Geçmek için bir fırsat kollamaya başladığım anda, geçmek istediğim yer, Cizre’nin tepelerinde konumlanmış devletin tanklarıyla vuruluyordu.
Duvar diplerinde kendilerini daha korunaklı yerlere atmış mahalleliye sordum: “Karşı sokağa nasıl geçebilirim?” Yaşlıca bir kadın, bana iki duvar arasında daracık bir yeri göstererek, “Oradan geç,” dedi.
Kendimi kurşunlardan ve gelebilecek top atışlarından korumaya çalışarak duvarların arasından ilerledim. Karşıma yüksek bir bahçe duvarı çıkana dek. Bu duvardan atlayarak bahçeye indim. Sokağa açılan kapıya doğru ilerlerken ev bir top mermisiyle vuruldu. Sıva ve tuğla parçaları başıma yağarken gözlerime dolan tozlardan dolayı hiçbir şey göremiyordum. Gözümdeki tozu sildim, evin kapısını açmak için zorladım, ama kapı açılmıyordu. Evin sahipleri evlerini bırakıp gitmiş olmalıydılar. İkinci bombanın patlamasıyla panikledim, kollarımla başımı korumaya çalıştım. Görüş alanım tozla kapanmıştı, ama bekleyemezdim. Fırlayıp bahçede bulunan küçük odunluğa sığındım. İçerisi odun doluydu, ev yanıyordu, yangın buraya ulaşırsa buradan sağ çıkmam mümkün değildi.
Kameraman arkadaşım Asmin’i Newroz’un evinde bırakıp benzin aramaya çıkmıştım maalesef, ona ulaşamıyordum. Çaresizce bağırmaya başladım, birilerinin sesimi duymasını umuyordum.
“Kimse yok mu? Heval, heval!” diye bağırdım. Sesim patlayan bombaların gürültüsünde boğuluyordu. Tekrar tekrar seslendim, ama yanıt gelmedi. Çatışmaların durduğu, top seslerinin kesildiği anlarda yeniden bağırıyordum: “Heval, heval!” Ancak kimseden ses çıkmıyordu. Biraz uzaktan sesler geliyordu ama artık bana yardıma gelecek kimsenin olmadığını yavaş yavaş kabullenmeye başlamıştım.
Tekrar telefona baktım, telefonum çekiyordu, hemen haber ajansını arayıp durumu anlatmaya koyuldum. Telefonu açan Fatma sesimdeki telaşın nedenini anlamaya çalışıyordu. Yangın hızla yayılıyordu, içerideki odunlar kıvılcımlarla parlamaya başlamıştı. Fatma endişemi ilk anda kavrayamamıştı. Kendimi zorlayarak biraz sakinleştim, durumu ona yeniden, daha net bir şekilde anlattım. Anlamıştı sonunda. “Asya, sakin ol! Hemen birilerini arayacağım, seni oradan çıkarabilmek için ne gerekiyorsa yapacağız,” dedi. Bu sözler kulağıma ulaşırken, ilk bombanın yarattığı o büyük sarsıntıdan eser kalmamıştı. Şimdi içime bir soğukkanlılık hâkimdi. Yine de kulaklarımda bombaların çınlaması devam ediyordu, baştan aşağıya tozla kaplanmış olduğumun farkında bile değildim.
Yeni bir bombanın düşmesi beni şaşırtmamıştı; patlamadan önce duyduğum o ürpertici ıslık sesi, tehlikeye hazırlıklı olmamı sağlamıştı. Sanki bir sisin içindeydim; düşüncelerim dingin, ama bedenim ürkekti. “Eğer ölürsem, geriye bir iz kalmalı,” diye düşündüm. Son bir fotoğrafımı çekip ajansa gönderdim. Ölümden korkmuyordum artık, sadece bu toprakların sessizliği içinde yitip gitmek ağır geliyordu. “Burada onca masum insan yaşamını yitirdi,” diye düşünerek odunluğun içinde bir kenara oturdum ve gerisini savaşın gidişatına bıraktım.
Toza toprağa bulanmış karmakarışık saçlarımı silkeleyip toplarken telefon çalmaya başladı. Telefon dizimin üstündeydi, ekranda HDP Milletvekili Faysal Sarıyıldız’ın adı belirdi. Sesinde derin bir endişeyle “Neredesin?” diye sordu.
Susuzluktan kurumuş boğazımı temizleyerek yanıtladım: “Bildiğim kadarıyla taziye evine yakın bir yerdeyim. Buraya girdiğimi birçok kişi gördü, ama tam konumu tarif edemiyorum. çünkü ilk kez böyle bir yere girdim.” Konuşmamızın ortasında, çevreye düşen topların yankısıyla şebeke bağlantısı kesildi. Umutsuzca telefonu salladım, ama nafileydi. Can havliyle sesimi duyarlar diye, “Heval, heval!” diye bağırmaya başladım.
Fatma’nın milletvekiline ulaşmış olabileceğini düşündüm, ama bulunduğum noktayı tam tarif edemediğimi hatırladıkça içimde bir çaresizlik kabardı. Çevrede patlamalar devam ederken, tüm gücümle yine “Heval! Heval!” diye seslenmeye devam ettim. Sesimi birinin duyması tek umudumdu.
Mahallenin bu bölümünde birçok insan yaşıyor olabilirdi ama beni duyan hiç kimse yoktu. Zaman sanki durmuş, hayat adeta yerinde donmuş gibiydi. Yakınlardaki patlamalar yavaşladı, ortamın sessizliği derinleşti. Odunluğun en güvenli yerinden çıkıp kafamı dışarıya doğru uzattım. Evin avlusunda geldiğim caddeye çıkan eski bir merdiven vardı. Ne var ki, bu yol buraya gelirken gözümden kaçmıştı, belki telaşla ya da dikkatimi dağıtan sessiz korkuyla görmemiştim. Fakat asıl mesele, o merdivenin başını keskin nişancıların gözleyip gözlemediğini bilmememdi. Emin olmadan dışarıya çıkmak mantıklı değildi. Kafamı kaldırıp yukarıya baktığımda, avlusunda mahsur kaldığım evin yanmaya devam ettiğini gördüm. Yangının nasıl yayıldığını izlerken evin arka balkonundan birinin içeri girdiğini gördüm. Yangını söndürmeye çalışıyor olmalıydı. Orta yaşlı bu adamın dikkatini çekmek için ona seslendim: “Buradan nasıl çıkabilirim?”
Adam, “İyi misin? Senin orada ne işin var? Sana bir şey oldu mu?” diye sordu. Kendimi güvende hissedince, kaldığım yerden ayaklanarak dışarı çıktım. Adam, “Neyse ki sana bir şey olmamış! Şu merdiveni çıkarsan geldiğin yere geri dönebilirsin,” dedi. Hızla merdiveni çıkıp iki binanın dar duvarları arasından kendimi aşağı bıraktım. Birkaç adım ötede görünen sokağa yöneldim. Çıktığım sokakta çok sayıda insan vardı. Herkes tuhaf tuhaf bana bakıyordu. Bombardımandan sağ çıkmış olmama şaşırmış gibiydiler. Newroz’dan benzin için aldığım bidon tüm bombalara rağmen hâlâ elimdeydi, sanki benzin bulacakmışım gibi hiç bırakmamıştım.
İnsanların şaşkın bakışları arasında taziye evine doğru yöneldim; hissettiğim korkuyu orada üzerimden atmaya çalıştım. Gönüllü doktorlardan biri bana yaklaşıp, “Bacağına ne oldu? Kanıyor!” dediğinde, şaşkınlıkla irkildim. Bacağıma baktım, gerçekten de kot pantolonumun üzerinde hafif bir kan lekesi vardı. Panikle kontrol ettiğimde dizimde hafif bir sıyrık olduğunu gördüm. Doktor, “Gel, pansuman yapayım,” dediğinde, gülümseyerek, “Doktor, bu ufak bir çizik! Bana yaralı muamelesi yapma,” dedim. Doktorla konuşurken bile aklım hâlâ benzindeydi. Henüz birkaç dakika önce korkunç anlar yaşamışım gibi değil de, sanki sıradan bir işin peşindeymişim gibi, etrafımdakilere, “Bana bir şey olmaz, benim benzin bulmam gerekiyor,” diyerek evlerin arasındaki daracık deliklerden, yıkıntıların arasından geçtim. Elimde beş litrelik boş bidonla Newroz’un evine geri döndüğümde, evin içine adımımı atar atmaz Asmin’in sesiyle irkildim. Halime bakıp “Ne oldu sana?” diye sormasını beklerken, halime hiç aldırmadan, gözü elimdeki boş benzin bidonunda, “Hani, benzin nerede?” diye sordu. Üstüm başım toza toprağa bulanmışken, sorduğu bu soruya şaşırmadan edemedim.
Bir süre sonra Asmin sustu. Onun yerine Newroz’un akrabası olan gençler konuşmaya başladı. Söyledikleri şehrin ağır gerçekleriyle örülüydü. “Bu savaşın içinde benzin bulmak bir hayal,” dercesine gözlerime bakıyorlardı. Sözlerinde dalga geçmekle karışık bir davet vardı; beni, buranın gerçekliğiyle yüzleşmeye çağırıyorlardı. Onların kelimeleri kalbime dikenli bir ip gibi dolandı. Ama sustum. Söylediklerinin doğru olduğunu biliyordum, yine de benzin bulma çabam, tüm o kaosun içinde bir umut arayışıydı.
Kınayan bakışlarla gençlere baktım. Asmin ise: “Buradan bir kahraman edasıyla çıkıp gittin. Yenilmiş bir asker olarak döndün. Şu haline bak,” diyerek hem bana laf sokuyor hem de kahkahalarla halime gülüyordu. Ben de kendi halime gülmeye başladım.
Ama sonra hemen asıl gündemimize döndük. Yaptığımız programı nasıl göndereceğimizi kara kara düşünmeye başladık. Benzin bulmak için tekrar dışarı çıkmaya karar verdim. Newroz’un akrabası olan gençler kendi evlerinde biraz benzin olduğunu, ama sadece akşam haber saatinde jeneratörü açtıklarını ve jeneratöre böbrek yetmezliği olan bir hastanın cihazını bağladıklarını söyledi. Bu bile bizim için yeterli olabilirdi, yeniden bir umut oluştu. Şimdi haberlerimizi haber merkezine göndermek için bir umudumuz vardı. Newroz’un akrabası olan gençleri yanımıza alarak onların evine geçtik. Jeneratör çalıştırılınca, Asmin yaptığı montajı haber havuzuna göndermeye başladı. Ben çatışmaların bir anlık da olsa durmuş olmasını fırsat bilerek yeniden benzin bulmak için evden çıktım.
Benzini bulabileceğimi tahmin ediyordum. Daha önce gidip aldığım bir yerdi. Oraya ulaştığımda direnişçi sivil gençleri gördüm. Onlara dört saat önce başımdan geçenleri anlattım. Mahsur kaldığım yerden bağırarak sesimi duyurmaya çalıştığımdan söz ediyordum ki, “O sen miydin?” dediler. Meğer sesimi duymuşlar. “Madem duydunuz, niçin yardıma gelmediniz?” diye sordum.
Çok kızmıştım. Uzun boylu direnişçi genç gülerek: “Nasıl, nerdeyse her metre kareye bir bomba düşerken mi?” dedi.
Sustum. Haklıydı. Eğer yardıma gelmeye kalkışsalardı kesin vurulurlardı. Bundan hiçbir kuşkum yoktu. Ben olayı sadece içine düştüğüm zor durumdan yola çıkarak değerlendiriyordum. Bu gençleri kendi kurtarıcım olarak görüyordum.
Genç direnişçilerle kısa bir sohbetten sonra benzin alacağım yere doğru ilerledim. Oraya vardığımda, elimdeki bidonu gösterip benzin almaya geldiğimi söyledim. Ancak yüzlerinde beliren hüzün, daha yanıtlarını almadan içime çökmüştü bile. Ellerinde hiç benzin kalmadığını, hâttâ stoklarının iki gündür boş olduğunu söylediler. Sabahki çabalarımın boşa gittiği düşüncesi içimi daha da sızlattı. Birkaç litre bile teselli olurdu; ama hiç kalmamıştı. Üstelik iki gündür…
Tam umutsuzluğa kapıldığım anda kalabalığın arasından biri seslendi. Beni dinlemiş olmalıydı. “Bende biraz benzin var,” dedi. “İhtiyacınız varsa verebilirim.” Bu beklenmedik jest karşısında bir an duraksadım, sonra teşekkür ederek teklifini kabul ettim. Sabahtan beri yaşadığım zorluklar, şimdi zihnimde komik bir hatıraya dönüşmeye başlamıştı. Beş litre benzin elime geçtiğinde, bir insanın bu kadar küçük bir şeyle ne kadar mutlu olabileceğini fark ettim. Beş litre benzin… Benzini alır almaz jeneratörün olduğu eve döndüm. Jeneratör hâlâ çalışıyordu. Elimdeki benzini gören herkesin gözleri faltaşı gibi açıldı.
Jeneratör çalıştıkça kaldığımız eve bir hareketlilik gelmişti, üçlü prizini alan geliyordu. İnsanlar telefonlarını şarj etmek için sıraya girmişti. İçeride üç yüz kadar insan vardı, herkesin amacı aynıydı: Bir an olsun dış dünyaya bağlanmak için telefonlarını şarj ediyorlardı. Biz de çektiğimiz haberleri ve programı haber havuzuna gönderdik, içimizde hafiften de olsa bir rahatlama hissi ile kamera bataryalarımızı ve telefonlarımızı hemen şarja taktık.
Haber peşine düşmeden önce benzini nasıl kullanacağımızın planını yaptık. Jeneratör yalnızca bizim haber göndereceğimiz saatlerde çalışacaktı, böylece hem enerji tasarrufu yapacak hem de mahallelilere daha fazla zaman kazandırabilecektik. Benzini ev sahiplerine emanet edip onları selamlayarak evden ayrıldık. İçimde uzun zamandır hissetmediğim bir umut ışığı yanıyordu. Şimdi her şeye rağmen, savaşın içinde haberlerimizi gönderebilmenin sevincini yaşıyordum. Bu evden ayrılırken dokunduğumuz onca insanı düşündüm. Telefonlarını şarj eden bu insanlar ablukanın dışındaki yakınları ile iletişim kurabilecek ve iyi olduklarını söyleyebileceklerdi.
Published June 28, 2026
© Asiye Tekin
Com’è possibile tenere il ritmo della guerra? Quanti secondi dopo aver lasciato la canna, un proiettile uccide? In quanti secondi una granata cade nel cuore di una casa? Davanti a questa velocità spaventosa, è possibile che le notizie si diffondano con la stessa rapidità?
A Cizre, alla fine del 2015, tutto cambiava in ogni istante, avere una visione del momento, interpretarlo era sempre più difficile. L’elettricità era saltata, le batterie delle nostre telecamere e dei computer erano quasi esaurite. Quello che facevamo si chiamava giornalismo, ma le risorse per fare arrivare le nostre notizie all’opinione pubblica diminuivano di giorno in giorno.
Avevo ancora un po’ di carica nel telefono. Era una speranza, una scintilla con la quale protrarre il mio contatto con l’agenzia per cui lavoravo, la televisione, il mondo. Ma le immagini… Come le avremmo inviate? Questa città era stata trascinata dall’era dell’alta tecnologia in una guerra di un tempo isolato, dal punto di vista giornalistico, la soluzione era sigillata con la benzina. Dovevo trovare della benzina. In quel momento al centro dei miei pensieri c’era solo quello: non bastava scrivere notizie, ero obbligata a trovare le risorse per diffondere quelle notizie e informare l’opinione pubblica di quello che succedeva ogni giorno.
Qui, ogni secondo trascorso significava la perdita di altre vite. La volontà di far arrivare al mondo la voce di tutto il silenzio di questo tempo si trasformava in me in eruzioni vulcaniche. Quello che vedevo sarebbe stato reale soltanto per me e per i centoventimila abitanti di Cizre, per coloro che vivevano fuori di qui invece, si sarebbe perso nel buio come non fosse mai stato vissuto. Con la loro paura e impotenza, donne e bambini mi addossavano la responsabilità di testimoniare una Storia. Dovevo fare risuonare le loro grida silenziose nell’oscurità della guerra.
Poi d’un tratto mi sono ricordata di una barricata dove avevo già trovato della benzina, è brillata nella mia mente di colpo. Lì, proprio in quel punto avrei potuto trovare le chiavi per soddisfare la mia necessità. Ho preso un profondo respiro, ho guardato la proprietaria della casa in cui abitavamo, una donna alta, di nome Newroz; “Abbiamo una tanica in casa?” ho chiesto, “so dove trovare la benzina”. Capendo che non avrei rinunciato a mettermi in viaggio in cerca di benzina per seguire nuove storie, Newroz è balzata dal posto e in un attimo è tornata con una tanica da cinque litri in mano. Fuori continuavano gli scontri. Ero di nuovo in cerca della verità, qualcosa per cui dovevo avanzare lungo quella strada dimenticando tutto, persino la mia storia, e raggiungere la benzina.
Superati i corridoi che si aprivano all’interno delle case, sono emersa nel silenzio della strada. Se fossi riuscita ad attraversare la perpendicolare, avrei potuto raggiungere il luogo in cui speravo di trovare la benzina. A ogni passo l’ombra della guerra mi sovrastava, ma ho continuato ad avanzare senza esitare neanche un momento. In qualche modo avevo preso coraggio. Non sarei tornata senza benzina.
A mano a mano che proseguivo, i rumori delle esplosioni si avvicinavano; volevo raggiungere la strada di fronte, se fossi riuscita ad attraversare, potevo ritenere di essere arrivata a destinazione. Ma mentre aspettavo l’occasione per passare, il punto esatto in cui mi stavo dirigendo è stato preso di mira dai carri armati del governo appostati sulle colline di Cizre per colpire le barricate che la popolazione aveva eretto per difendersi.
Alla gente del quartiere che si era gettata a terra ai piedi del muro per proteggersi meglio ho chiesto: “Come faccio ad attraversare la strada?” Una donna di una certa età mi ha mostrato uno stretto passaggio tra due muri: “Passa di lì”, mi ha detto. Così mi sono infilata in quel pertugio, avanzavo cercando di proteggermi dai proiettili e dalle possibili cannonate, finché non mi sono ritrovata di fronte a un alto muro di cinta che circondava un giardino. L’ho scavalcato e sono scesa nel giardino. Sull’altro lato c’era un cancello, aprendolo avrei potuto raggiungere la strada in cui volevo arrivare da dietro la barricata. Mentre avanzavo verso il cancello, la casa è stata colpita da una granata. Pezzi di calce e mattoni hanno cominciato a piovermi in testa; non riuscivo a vedere niente per la polvere che mi riempiva gli occhi. Mi sono pulita la faccia e ho cercato invano di aprire la porta della casa. I proprietari dovevano averla abbandonata. Quando ho sentito una seconda esplosione, mi sono fatta prendere dal panico, ho cercato di proteggermi la testa con le braccia. Il mio campo visivo era invaso dalla polvere, ma non potevo aspettare in quel punto. Sono corsa a ripararmi all’interno di un capanno in giardino. Era la legnaia, la casa stava bruciando, se l’incendio avesse raggiunto il posto in cui mi trovavo, sarebbe stato impossibile uscirne. A casa di Newroz il telefono di Asmin, la mia videoreporter, era irraggiungibile. Ho provato comunque a contattarla ma non ci sono riuscita. Disperata, ho cominciato a gridare, sperando che qualcuno potesse sentirmi.
“C’è nessuno? Heval, heval!” urlavo, ma la mia voce era soffocata dal rumore delle esplosioni. Ho chiamato ancora e ancora, nessuna risposta. Quando i combattimenti si placavano e i rumori delle bombe cessavano, gridavo di nuovo; nessuno rispondeva. Mi giungevano voci da lontano ma a poco a poco ho cominciato a pensare che nessuno sarebbe venuto ad aiutarmi.
Ho guardato di nuovo il telefono, c’era campo, perciò ho chiamato immediatamente l’agenzia di stampa per raccontare la situazione. Ha risposto Fatma. Sentendo l’agitazione nella mia voce, cercava di capire cosa stesse succedendo. L’incendio si diffondeva in fretta, la legna nel capanno aveva cominciato a fare scintille. In un primo momento Fatma non riusciva a comprendere la mia preoccupazione. Ho cercato di tranquillizzarmi, le ho raccontato di nuovo la situazione in cui mi trovavo, in maniera più chiara. Alla fine ha capito: “Asiye, mantieni la calma! Chiamo subito qualcuno, faremo di tutto per tirati fuori di lì” mi ha detto. Udendo quelle parole, il tremito provocato in me dalla prima bomba è cessato. Avevo ritrovato il mio sangue freddo. Eppure il frastuono continuava a risuonarmi nelle orecchie. Non mi ero neanche resa conto di essere coperta di polvere dalla testa ai piedi.
La caduta di un’altra bomba non mi ha sconvolta; quello spaventoso fischio udito prima dell’esplosione mi aveva preparata al pericolo. Ero come immersa nella nebbia, il pensiero calmo ma il corpo inquieto. “Se muoio, deve restare una traccia” ho pensato. Ho scattato la mia ultima fotografia e l’ho inviata all’agenzia. Ormai non avevo più paura della morte, mi era solo difficile scomparire nel silenzio di queste terre. “Qui decine di persone innocenti hanno perso la vita”. Mi sono seduta in un angolo, nella legnaia, e ho lasciato che la guerra facesse il suo corso.
Mentre mi scrollavo la polvere dai capelli aggrovigliati, il telefono che tenevo sulle ginocchia ha cominciato a squillare. Sullo schermo è comparso il nome del parlamentare dell’HDP, Faysal Sarıyıldız. Con una profonda preoccupazione nella voce mi ha chiesto: “Dove sei?”
Schiarendomi la gola secca dall’arsura ho risposto: “Per quel che ne so, sono vicina alla casa funeraria. Molte persone hanno visto che sono entrata qui, ma non so descrivere la posizione esatta, perché è la prima volta che entro in questo posto”.
Mentre parlavamo è caduta la linea, perduta nel rimbombo delle esplosioni tutt’intorno. Ho scosso il telefono inutilmente. Per farmi sentire ho ricominciato a gridare con tutta la voce che avevo: “Heval, heval!”
Ho pensato che Fatma avesse rintracciato il parlamentare, poi ricordandomi di non avere descritto esattamente dove mi trovavo, sono stata presa dalla disperazione. Nei dintorni continuavano le esplosioni, e io continuavo a chiamare aiuto con tutte le mie forze: “Heval! Heval!”. La mia unica speranza era che qualcuno udisse la mia voce.
In quella zona del quartiere vivevano molte persone ma nessuno che mi sentisse. Il tempo sembrava essersi fermato, la vita era come congelata. Poi il ritmo delle esplosioni è rallentato, il silenzio si è fatto via via più profondo. Uscita dal punto più sicuro della legnaia, ho sporto fuori la testa. Nel cortile della casa c’erano delle scale che non avevo notato prima e che sbucavano nella stradina da cui ero arrivata scavalcando il muro, ma non potevo sapere se i cecchini controllassero quella zona. Non era sensato uscire senza esserne sicura. Quando ho sollevato lo sguardo verso l’alto, la casa nel cui cortile ero imprigionata continuava a bruciare. Mentre osservavo come si diffondeva l’incendio, ho visto un uomo di mezza età entrare dal balcone posteriore. Forse stava cercando di spegnere le fiamme. Per attirare la sua attenzione gli ho chiesto: “Come faccio a uscire da qui?”
L’uomo ha risposto: “Ehi, stai bene? Cosa ci fai lì? Stai bene, ti è successo qualcosa?” Sentendomi al sicuro mi sono alzata e sono uscita. “Per fortuna non ti è successo niente! Se sali quelle scale, uscirai da dove sei venuta” ha detto. Sono corsa là e mi sono lasciata cadere tra i due stretti muri. Mi sono diretta verso la strada che appariva pochi passi più avanti. Nel punto in cui sono sbucata c’erano molte persone, tutte mi guardavano in modo strano. Erano come sorprese di vedermi uscire sana e salva dal bombardamento. Nonostante tutto, avevo ancora in mano la tanica che avevo preso da Newroz, non l’avevo abbandonata, come se potessi ancora trovare della benzina.
Mi sono diretta verso la casa funeraria tra gli sguardi sconcertati della gente; ho cercato di liberarmi della paura che avevo provato. Uno dei medici volontari mi si è avvicinato, quando mi ha chiesto: “Cosa ti è successo alla gamba? Sta sanguinando!”, sono trasalita sconvolta. Mi sono guardata la gamba, sopra i jeans c’era davvero una piccola macchia di sangue. Presa dal panico ho controllato, ho visto un piccolo graffio sopra il ginocchio. “Vieni, fatti medicare” ha detto il dottore sorridendo. “Dottore, è solo uno sgraffio! Non mi tratti come una ferita”, gli ho risposto. Anche mentre parlavo col medico continuavo a pensare alla benzina. “Non è niente, devo trovare la benzina” ho detto alle persone intorno a me, come se non avessi vissuto attimi spaventosi fino a pochi minuti prima e stessi svolgendo una banale commissione. Sono passata tra le macerie, attraverso anguste aperture in mezzo alle case. Non appena rientrata a casa di Newroz con la tanica da cinque litri vuota in mano, sono trasalita per la voce di Asmin. Doveva aver gettato un’occhiata al bidone e invece di chiedermi cosa mi fosse successo dopo aver visto in che stato mi trovavo, mi ha chiesto senza scomporsi: “E dov’è la benzina?”. Sono rimasta sconcertata da quella domanda, dal momento che ero completamente ricoperta di polvere. Poi Asmin è rimasta in silenzio. Al suo posto hanno cominciato a parlare i giovani parenti di Newroz. Le loro parole riflettevano la pesante realtà della città. Mi guardavano negli occhi come a dire: “Trovare benzina in questa guerra è un miraggio”. Il loro era un invito mescolato alla derisione; mi esortavano a confrontarmi con la realtà, mi hanno come strinto il cuore con del filo spinato. Ma ho taciuto. Sapevo che dicevano la verità, eppure il mio sforzo di trovare la benzina era una ricerca di speranza in mezzo a tutto quel caos. Ho guardato quei giovani dagli sguardi biasimanti.
“Sei uscita di qui con il fare di un eroe e sei tornata come un soldato sconfitto. Guarda in che condizioni sei!” ha detto Asmin, un po’ pungolandomi, un po’ ridendo del mio stato. Anch’io ho cominciato a ridere di me.
Presto siamo tornate al nostro lavoro quotidiano. Abbiamo cominciato a rimuginare su come inviare il servizio che avevamo realizzato. Ho deciso di ripartire in cerca di benzina. I giovani parenti di Newroz hanno detto che a casa loro ce n’era un po’, ma che accendevano il generatore soltanto la sera, per ascoltare il notiziario e collegare l’apparecchio di una persona che soffriva di insufficienza renale. Perfino questo per noi poteva essere abbastanza, avevamo la speranza di poter inviare all’agenzia le nostre notizie. Insieme ai giovani parenti di Newroz siamo andati a casa loro. Una volta acceso il generatore, Asmin ha cominciato a inviare il servizio che aveva realizzato. Approfittando del fatto che gli scontri si erano fermati per un attimo, io sono uscita di casa per cercare di nuovo la benzina.
Ero convinta di poterla trovare. Era un posto in cui l’avevo già presa in passato. Arrivata lì, ho visto dei giovani resistenti in civile. Ho raccontato loro quello che mi era successo solo quattro ore prima in quello stesso luogo. Stavo parlando di quando provavo a farmi sentire gridando con tutta la mia forza dal luogo in cui mi ero rifugiata, quando mi hanno interrotto: “Ah, ma eri tu?” Sembra che mi avessero sentito.
“Se avete sentito perché non siete venuti ad aiutarmi?”
Ero molto arrabbiata. Un giovane alto ha risposto ridendo: “E come? Mentre cadeva una bomba su ogni metro quadro?”
Ho taciuto. Aveva ragione. Se avessero provato ad aiutarmi sarebbero stati certamente colpiti. Non c’erano dubbi. Io valutavo l’accaduto soltanto dal punto di vista della situazione in cui ero finita. Come se avessi considerato quei giovani i miei salvatori.
Dopo una breve conversazione con loro mi sono diretta verso il punto in cui pensavo di trovare la benzina. Mostrando la tanica che avevo in mano, ho detto loro cosa stavo cercando. Ma la tristezza apparsa sui loro volti mi ha pervaso prima ancora di ricevere la risposta. Hanno detto che non avevano più benzina, che le loro scorte erano finite da due giorni. Il pensiero che i miei sforzi del mattino fossero andati a vuoto mi ha angustiato ulteriormente. Anche soltanto pochi litri potevano essere una consolazione, e invece non ne era rimasta nemmeno una goccia. E da due giorni.
Proprio mentre ero presa dallo sconforto, qualcuno tra la folla mi ha chiamato. Doveva avermi sentito. “Io ho della benzina” ha detto. “Se ne avete bisogno posso darvela.” Davanti a questo gesto inaspettato sono rimasta un attimo interdetta, poi ringraziandolo ho accettato la proposta. Le difficoltà vissute fin dal mattino cominciavano a trasformarsi in un ricordo ridicolo. Quando ho preso i cinque litri di benzina mi sono accorta di quanto si possa essere felici con così poca cosa. Cinque litri di benzina… Sono tornata subito nella casa con il generatore. Era ancora in funzione. Vedendomi con la benzina in mano tutti hanno sgranato gli occhi.
Con il generatore acceso, la casa era in trambusto. Qualcuno veniva con una ciabatta elettrica, altre persone erano in fila per caricare il telefono. Ci saranno state almeno trecento persone; tutte con lo stesso obiettivo: ricaricare al più presto i telefoni per non perdere i legami con il mondo esterno. Noi abbiamo inviato all’agenzia il nostro servizio e, leggermente sollevate, abbiamo messo in carica le batterie della telecamera e dei telefoni.
Prima di ripartire in cerca di notizie, abbiamo stabilito un piano per l’utilizzo della benzina. Il generatore sarebbe stato acceso soltanto nelle ore in cui dovevamo inviare il nostro lavoro all’agenzia, così avremmo economizzato sulla benzina e fatto risparmiare tempo agli altri abitanti del quartiere. Consegnata la benzina ai proprietari della casa, li abbiamo salutati e ci siamo separati. Dentro di me brillava una luce di speranza che non sentivo da molto tempo. Nonostante tutto, vivevo la gioia di aver potuto inviare notizie da dentro la guerra. Lasciando quella casa, ho pensato a tutte le persone che avevamo messo in contatto. Tutti coloro che avevano ricaricato i telefoni avrebbero potuto comunicare con i loro cari che vivevano fuori dal blocco e dire che stavano bene.
Published June 28, 2026
© Specimen
Other
Languages
Your
Tools
