Di Gschicht va där Groossmama und dum Sännujoosi From Das Leben ist ein Steilhang
Written in Walloon by Rolf Hermann
Miini Groossmama hätt ä Nachbüür ka:
där Sännujoosi.
Und das isch ä furchbarä Gsäll gsii.
Wänn är di Groossmama gsee hätt,
hätt där dra eifach gseit,
schi siigi ä hüeru Chüe und schaffä nix
und heigi doch kei Aanig,
wiä mu d Jungini sällti schüelu
und wiä mu ds Vee sällti hirtu.
Dum Groosspapa hättsch das värzällt,
wänn är isch heimcho
va där Fabrik und vam Heibu,
abär där isch äsoo miädä gsii,
dass är mit dum Sännujoosi
niimä hätt mägu gaa schtrittu
und liäbär isch gaa liggu.
Miini Groossmama hätt ä Nachbüür ka:
där Sännujoosi.
Je ältär dass är isch cho,
deschto beeschär isch är oi cho.
Wänn är no vor ds Hiischi hätt mägu gaa,
hätt är di Groossmama aglaa,
hätt dra mit dum Ällbogu ä Polli laa cho,
äsoo fäscht, dass dra där Milchchässil
uff du Bodu kit isch und di ganzi Milch
zwischu du Schteina värrunnu isch.
Und dä hätt är beesch glachu und hätt dra gseit:
Sogar zum Träägu bisch z tummi,
du hüeru Chüe!
Dum Groosspapa hättisch das gääru värzällt,
wänn är no weeri heimcho
va där Fabrik und vam Heibu,
abär dä isch är schoo toot gsii
und hätt mit dum Sännujoosi
niimä chännu gaa schtrittu.
Miini Groossmama hätt ä Nachbüür ka:
där Sännujoosi.
Waan är niimä hätt mägu vor ds Hiischi gaa,
isch är ä Saulängi am Pfeischtär gschtannu
mit offnär Puttig
und där Heer isch mu üsagheichu.
Und anschtatt uff schiini Trochuschiissu z gaa,
hätt är eifach di paar Meetär äbrigseikt,
am liäbschtu genau uff di üffgheichti Wäsch
va där Groossmama,
und dä hätt är beesch glachu
und hätt gibriält:
Nit ämaal wäschu chatsch,
di hüeru Chüe!
Das hätt di Groossmama
dä miär ämaal värzällt,
wänn ich bi ira bi gsii,
und will i nit va där Fabrik
und vam Heibu bi cho,
weer i mit däm Sännujoosi
gääru gaa schtrittu.
Miini Groossmama hätt ä Nachbüür ka:
där Sannujoosi.
Und där isch dä äntli gschtoorbu.
Und wä ds Bigrabu isch gsii,
isch di Groossmama daheimu giblibu
und hätt schich gideicht:
Ds Wiiwassär gaan i mu dä
no schpeetär gaa gä, däm Joosi.
Und genau das han i dä mit ira zämu gmacht.
Äm Aabund sii di Groossmama und ich
dur ds Deerfji ämbrüff zum Fridhof gangu
und hei dä gschtannu an däm Grab,
waa där Sännujoosi dri bigrabnä isch gsii.
Chränz hätts keini gä,
nummu äs Hüfji frischi Äärdu
und äs chleis Wiiwassärgschirrli.
Wills schoo fiischtär isch gsii
und will ich gideicht ha,
dass di Groossmama das Wiiwassärgschirrli
nummu schlächt cha gsee, han i sus üffgita
und ha dra där Wiiwassärwädil wällu gä.
Abär schi hätt mär gseit:
Laa das nummu laa sii,
das Wiiwassär, waan i mu will gä,
han i sälbär mit miär.
Und dä isch mu uffs Grab gschprungu
und hätt där Rokk glipft.
Und waan ich das gsee ha,
han i oi miini Puttig üffgita
und mit ira zämu han i dä däm Sännujoosi
ds Wiiwassär äsoo richtig gigä.
Das hätt di Groossmama dä niämärum värzällt,
abär glachu hättsch,
wiän i schi no niä ha gsee lachu.
Und wä wär widär daheimu sii gsii,
hei wär ä Fläschu Wii üffgita
und hei keerig gfäschtu.
Published April 28, 2026
© Rolf Hermann
© Der gesunde Menschenversand 2017
Die Geschichte von meiner Grossmutter und dem Sennenjosef From Das Leben ist ein Steilhang
Written in Walloon by Rolf Hermann
Translated into German by Ursina Greuel and Rolf Hermann
Meine Grossmutter hatte einen Nachbarn:
den Sennenjosef.
Der war ein schrecklicher Kerl.
Immer wenn ihm meine Grossmutter über den Weg lief,
ging er auf sie zu und sagte ihr,
sie sei eine verfluchte Kuh,
sei stinkfaul und völlig unfähig,
ihre eigenen Kinder zu erziehen
und für das Vieh zu sorgen.
Das alles erzählte sie dem Grossvater,
als der nach Hause kam
von der Fabrik und vom Heuen,
doch der war immer so erschöpft,
dass er mit dem Sennenjosef
nicht mehr streiten mochte
und sich lieber im Bett verkroch.
Meine Grossmutter hatte einen Nachbarn:
den Sennenjosef.
Je älter er wurde,
desto böser wurde er.
Als er noch vor sein Haus treten konnte,
versetze er meiner Grossmutter
mit dem Ellenbogen einen solchen Schlag,
dass ihr der Milchkessel aus der Hand fiel
und die ganze Milch
zwischen den Steinen versickerte.
Und dann lachte er böse und sagte:
Nicht einmal tragen kannst du,
so dumm bist du, du verfluchte Kuh!
Das alles hätte sie dem Grossvater gerne erzähl
wäre der noch nach Hause gekommen
von der Fabrik und vom Heuen,
aber da war er schon tot
und konnte mit dem Sennenjosef
nicht mehr streiten.
Meine Grossmutter hatte einen Nachbarn:
den Sennenjosef.
Und als er nicht mehr vors Haus gehen konnte,
stand er saulang am Fenster
mit offenem Reissverschluss
und sein Hosenwurm hing ihm heraus.
Und anstatt auf sein Scheisshaus zu gehen,
pisste er einfach die paar Meter hinunter,
am liebsten genau auf die aufgehängte Wäsche
meiner Grossmutter,
und dann lachte er böse
und schrie:
Nicht einmal waschen kann sie,
die verfluchte Kuh.
Das alles erzählte die Grossmutter
mir einmal,
als ich bei ihr war,
und weil ich nicht von der Fabrik
und vom Heuen kam,
hätte ich gern
mit dem Sennenjosef gestritten.
Meine Grossmutter hatte einen Nachbarn:
den Sennenjosef.
Zum Glück starb der dann endlich.
Und als er zu Grabe getragen wurde,
blieb meine Grossmutter zuhause
und dachte sich:
Das Weihwasser kann ich ihm
dann später noch geben, dem Josef.
Und genau das machte ich zusammen mit
Am Abend gingen die Grossmutter und ic
durch das Dörfchen hinauf zum Friedhof
und standen da an dem Grab,
in dem der Sennenjosef begraben war.
Abschiedskränze gab es keine,
nur ein Häufchen frische Erde
und ein kleines Weihwasserbecken.
Weil es schon dunkel war
und weil ich dachte,
die Grossmutter könne das Weihwasserbecken
nur schlecht erkennen, hob ich es auf
und wollte ihr den Weihwasserwedel geben.
Aber sie sagte zu mir:
Lass nur, das Weihwasser,
das ich ihm geben will,
habe ich schon selber dabei.
Dann sprang sie aufs Grab
und hob den Rock.
Als ich das sah,
öffnete ich den Reissverschluss,
und mit ihr zusammen hab ich dann dem Sennenjosef
das Weihwasser so richtig gegeben.
Das hat die Grossmutter später niemandem erzählt,
aber gelacht hat sie,
wie ich sie noch nie habe lachen sehen.
Und als wir wieder zuhause waren,
haben wir eine Flasche Wein aufgemacht
und zünftig gefeiert.
Published April 28, 2026
© Rolf Hermann
© Der gesunde Menschenversand 2017
La storia di mia nonna e di Josef il malgaro from La vita è tutta in salita
Written in Walloon by Rolf Hermann
Translated into Italian by Deborah Confortini
Mia nonna aveva un vicino
Josef il malgaro
che era un tipo tremendo.
Ogni volta che mia nonna lo incrociava per caso,
lui le andava incontro e le diceva
che era una maledetta vacca
pigra da morire e del tutto incapace
di educare i suoi figli
e di occuparsi del bestiame.
Questo lei lo raccontava al nonno
quando lui tornava a casa
dalla fabbrica dopo aver fatto il fieno
ma lui era sempre così stanco
che non aveva voglia di litigare
con Josef il malgaro
e preferiva rintanarsi sotto le coperte.
Mia nonna aveva un vicino
Josef il malgaro
Più quello invecchiava
e più si incattivita.
Una volta che stava davanti a casa sua
assestò a mia nonna
una tale gomitata
che il bidone del latte le cadde di mano
e tutto il latte
finì tra le pietre.
E poi rise e con cattiveria disse:
Ti cola tutto sulla giacca
tu stupida, maledetta vacca.
Tutto questo lei avrebbe voluto raccontarlo al nonno
se ancora fosse tornato a casa
dalla fabbrica dopo aver fatto il fieno
ma allora lui era già morto
e non poteva più litigare
con Josef il malgaro.
Mia nonna aveva un vicino
Josef il malgaro
e quando non riuscì più a camminare davanti a casa
se ne stava una caterva di tempo alla finestra
con la cerniera aperta
e il suo verme gli pendeva fuori dai pantaloni.
E invece di andare al cesso
pisciava di sotto quel paio di metri
e preferibilmente sulla biancheria stesa
di mia nonna,
e poi con cattiveria rideva
e gridava:
Nemmeno di lavare è capace
la maledetta vacca.
Tutto questo mia nonna me l’ha raccontato
una volta
che sono andato da lei
e siccome io non tornavo dalla fabbrica
e siccome non avevo appena fatto il fieno
mi sarebbe piaciuto tanto
litigare con Josef il malgaro.
Mia nonna aveva un vicino
Josef il malgaro.
Per fortuna alla fine è morto.
E quando l’hanno portato al cimitero
mia nonna è rimasta a casa
e ha detto fra sé:
L’acqua santa posso dargliela
anche dopo, a quel Josef.
Ed è proprio quello che ho fatto con lei.
La sera mia nonna e io abbiamo attraversato
il paese e siamo saliti su verso il cimitero
e ci siamo fermati davanti alla tomba
in cui era sepolto Josef il malgaro.
Di corone non ce n’erano
solo un mucchietto di terra fresca
e un piccolo catino con dell’acqua santa.
Siccome era già buio
e siccome ho pensato
che la nonna facesse fatica a riconoscere
il catino con l’acqua santa, l’ho sollevato
e volevo darle l’aspersorio.
Ma lei mi ha detto:
Lascia stare, l’acqua santa
che gli voglio dare
ce l’ho già con me.
Poi è saltata sulla tomba
e ha tirato su le gonne.
Quando l’ho vista,
ho aperto la cerniera
e con lei mi sono impegnato a dare a Josef il malgaro
la giusta dose di acqua santa.
Questo la nonna non l’ha raccontato a nessuno
ma non si è trattenuta e ha riso
come non l’avevo mai vista ridere.
E quando siamo ritornati a casa
abbiamo stappato una bottiglia di vino
e abbiamo festeggiato per bene.
Published April 28, 2026
© Rolf Hermann
© Valigie Rosse 2026
Other
Languages
Your
Tools