au bout de l’empire arrive et porte
découpe terres dénombre familles
découpe familles comme viandes gardées de la colère de dieu
comme corps d’armée gonflés d’idoles et d’appétit
comme enfant comme bétail secoue la poussière
brûle ton père accueille et crache
écoute l’argile le coton
sans défaut pour l’holocauste expose ta race et tes morts
*
absorbe surveille participe
à l’unité
minimale abstraite
marche et sonde la pensée des images
les images parlent se déposent
dans
à côté
des corps les images
se heurtent se succèdent
se superposent
s’attirent et s’activent les morts
voient brûlent maintenant
tâte ce fruit
*
marche et mange
mange pays sans guérison
mange pain sans parole
sucre coltan l’intelligence
achète espère et tue
lave-toi de la terre
lave-toi de la terre
*
retire fréquence fondamentale
retire le rouge du crâne observe
le mécanisme à l’origine de l’écoulement
les yeux se d
les yeux se détachent des corps
une nouvelle mesure dicible
entre dans les trous
par tir de précision prévenant les naissances
*
marche et parle
dans le désert cette marche ne lave rien
sous le sol ça tremble les familles
se cherchent et des plantes
sans racines creusent leurs chemins
semences attendent dans le froid sombre
portent la patience des maisons détruites on entend
une catastrophe sourde fréquence épaisse de fin
impossible de savoir si ça vient de très loin
ou de l’intérieur du crâne crématoire
*
les images entrent en nous comme u
comme une t
comme une tige de métal
c’est une douleur glandulaire, inégale
foire de combat, c’est une douleur
ambiante, une femme attend
priant bouche vide elle attend
depuis traites conquêtes épidémies exécutions elle dit reste
calme tu n’es rien, cette guerre
a commencé avant les camps les navires
cette guerre n’est pas une guerre
nous attendons et la terreur faite d’attente agit selon
un procédé tout indiqué
*
une femme
jette la pierre de l’œil et dit
œ
œ
œ
œ
quelque chose s’articule et échoue
quelque chose essaye de parler je lui dis calme-toi
je suis f
je suis fatiguée de voir
les images m’ont troué les mains
je suis fatiguée de prendre et voir
prends mes yeux
lèche pardonne
pardonne
corps entassés dans les camions dans les trains sous la terre
corps traversés cachés étouffant
corps déplacés encagés privés explosés voici
leurs noms dans la poussière
voici
les lettres sans le souffle
voici une image
au commencement ils ont coupé l’eau
*
Published June 23, 2026
© Olivia Tapiero
Le immagini mi hanno bucato le mani
Written in French by Olivia Tapiero
Translated into Italian by Natalia Proserpi
in fondo all’impero arriva e porta
smembra terre enumera famiglie
smembra famiglie come carni preservate dalla collera di dio
come corpi d’armata gonfi d’idoli e appetiti
come figlio come bestiame scuoti la polvere
brucia tuo padre accogli e sputa
ascolta la creta il cotone
senza difetti per l’olocausto esponi la tua razza e i tuoi morti
*
assorbi sorveglia partecipa
all’unità
minima astratta
cammina e sonda il pensiero delle immagini
le immagini parlano si depositano
nei
accanto
ai corpi le immagini
si scontrano si susseguono
si sovrappongono
si attirano e si attivano i morti
vedono bruciano adesso
tasta questo frutto
*
cammina e mangia
mangia paesi senza guarigione
mangia pane senza parola
zucchero coltan l’intelligenza
compra spera e uccide
lavati via la terra
lavati via la terra
*
rimuovi frequenza fondamentale
rimuovi il rosso dal cranio osserva
il meccanismo all’origine dello scorrimento
gli occhi si s
gli occhi si staccano dai corpi
una nuova misura dicibile
entra nei fori
da tiri di precisione che impediscono le nascite
*
cammina e parla
nel deserto il cammino non lava nulla
trema sotto il suolo le famiglie
si cercano e piante
senza radici si scavano un sentiero
sementi aspettano nel freddo oscuro
portano la pazienza delle case distrutte si sente
una catastrofe sorda frequenza densa di fine
impossibile sapere se viene da molto lontano
o da dentro il cranio crematorio
*
le immagini ci entrano dentro come u
come uno s
come uno stelo di metallo
è un dolore ghiandolare, diseguale
fiera di combattimento, è un dolore
ambiente, una donna aspetta
pregando bocca vuota aspetta
da tratte conquiste epidemie esecuzioni dice stai
calmo non sei nulla, questa guerra
è cominciata prima di campi e navi
questa guerra non è una guerra
aspettiamo e il terrore fatto di attesa agisce secondo
il procedimento indicato
*
una donna
lancia la pietra dell’occhio e dice
o
o
o
o
qualcosa si articola e s’incaglia
qualcosa prova a parlare le dico calmati
sono s
sono stanca di vedere
le immagini mi hanno bucato le mani
sono stanca di prendere e vedere
prendi i miei occhi
lecca perdona
perdona
corpi ammassati nei camion nei treni sottoterra
corpi attraversati nascosti asfissiati
corpi dislocati ingabbiati privati scoppiati ecco
i loro nomi nella polvere
ecco
le lettere senza il respiro
ecco un’immagine
in principio hanno tolto l’acqua
*
Published June 23, 2026
© Olivia Tapiero
© Specimen
واوِ نورستهی مردهی خدا (فتحهی جَنینِ مردهی خدا)
Written in French by Olivia Tapiero
Translated into Farsi by Maryam Jafari Azarmani
در پایان امپراطوری بیا و به دست بگیر
زمینها را تکه تکه کن خانوادهها را بشمار
خانوادهها را تکه تکه کن مثل گوشتهایی که از خشم خدا محافظت شدهاند
مثل پیکر ارتشی متورّم از بتها و اشتها
مثل بچه مثل گلّه غبار را بتکان
بسوزان پدرت را بپذیر و تف کن
گوش کن به خاک رس به کتان
بی کم و کاست، نژاد و مردگانت را عرضه کن برای هولوکاست
*
جذب کن نظارت کن مشارکت کن
در حد یک واحدِ
کمینهی ذهنی
قدم بزن و در فکر تصاویر کاوش کن
تصاویر حرف میزنند کم کم ظاهر میشوند
درونِ
کنارِ
پیکرها
تصاویر
با هم برخورد میکنند در پی هم میآیند
بر هم منطبق میشوند
همدیگر را جذب و فعال میکنند
مردگان
میبینند میسوزند حالا
این میوه را لمس کن
*
قدم بزن و بخور
کشورها را بیشفا بخور
نان را بیکلام بخور
شکر کلتان هوش
بخَر امید داشته باش و بکُش
خودت را از زمین بشو
خودت را از زمین بشو
*
بسامد پایه را حذف کن
قرمزی را از جمجمه پاک کن مشاهده کن
ساز و کار اصلی جریان را
چشمها جدا
چشمها جدا میشوند از پیکرها
یک معیار گفتنیِ تازه
وارد سوراخها شو
با شلیک دقیق جلوی زایشها را بگیر
*
قدم بزن و حرف بزن
در بیابان این قدم چیزی را نمیشوید
زیر زمین میلرزاند خانوادهها را که
دنبال هم میگردند و گیاهان
بی ریشه راههای خود را حفر میکنند
بذرها در سرمای تاریک منتظرند
بردباریِ خانههای ویران را میبَرند
یک فاجعهی گنگ به گوش میرسد، بسامدِ متراکمِ پایانی
نمیشود دانست که آیا از دوردست میآید
یا از دورن جمجمهی جسدسوزی
*
تصاویر وارد ما میشوند مثل u
مثل t
مثل یک میلهی فلزی
این یک درد غدهای است،
بازار نابرابر نبرد است، درد است
دردی فراگیر است، زنی منتظر است
با دهان خالی دعاکنان منتظر است
از روزگار تجارتِ بَرده فتوحات اپیدمیها اعدامها
میگوید آرام باش تو هیچ نیستی، این جنگ
قبل از اردوگاهها و کشتیها شروع شده است
این جنگ، جنگ نیست
ما منتظریم و وحشتی که از انتظار ساخته شده
طبق یک روند معلوم کار میکند
*
یک زن
از چشمش سنگ پرتاب میکند و میگوید
اُ
اُ
اُ
اُ
چیزی به هم پیوسته میشود و در هم میریزد
چیزی سعی میکند حرف بزند به او میگویم آرام شو
من خـ
من خستهام از دیدن
تصاویر دستهایم را سوراخ کردهاند
من خستهام از گرفتن و دیدن
چشمهایم را بگیر
لیس بزن ببخش
ببخش
پیکرهایی انباشته در کامیونها در قطارها زیر زمین
پیکرهایی طی شده پنهان نفسگیر
پیکرهایی جابهجا شده قفس شده محرمانه منفجر شده
چنان که نامهاشان در گرد و غبار
این هم از
حروف بدون نفس
این هم از یک تصویر
در آغاز آب را قطع کردند
*
Published June 23, 2026
© Olivia Tapiero
© Specimen
Other
Languages
Your
Tools
