Je veux retrouver mes fauteuils à bascule,

mes couchers de soleil solipsistes,
et les sons de la jungle côtière, tercets de cigales, pentamètre des pattes velues des cafards.

J’ai donné des bibles à des friperies
(je les ai entassées dans des sacs poubelles en plastique avec une lampe de sel alcalin de l’Himalaya —
les bibles post-baptêmes, celles arrachées aux coins des rues des mains charnues des fanatiques, celles qui sont simplistes, faciles à lire, parasitiques) :

je me souviens davantage de l’odeur lisse de caoutchouc des images glacées des manuels de biologie ; elles brûlaient les poils de mes narines,
& le sel & l’encre qui se frottaient sur mes paumes.
sous les éclats de lune à deux heures quarante-cinq du matin j’étudie&répète
ribosome
endoplasmique —
acide lactique
étamine

au café IHOP au coin de Powers et Stetson Hills —

j’ai répété et griffonné jusqu’à ce que cela trouve son chemin et stagne à quelque endroit que je ne peux plus situer, peut-être dans mes tripes —
peut-être que là, entre mon pancréas & mon gros intestin se situe le ruisselet insignifiant de mon âme.

C’est la règle à laquelle je réduis toute chose désormais ; tranchante et fragmentée par la connaissance qui se déposait autrefois, comme un linge sur un front fiévreux.
Puis-je les laisser tous les deux être ? Cette foi capricieuse et cette science universitaire qui chahute au fond de la classe

Maintenant, je ne peux plus croire —

que la Bible, le Coran et la Bhagavad-Gita glissent de longs cheveux derrière mon oreille comme maman le faisait et qu’ils exhalent de leur bouche « fais de la place pour l’émerveillement »
toute ma compréhension coule de mon menton à ma poitrine & se résume ainsi :
la vie n’est rien d’autre
qu’ovule et sperme
et l’endroit où ils se rencontrent
et à quelle fréquence et dans quelles conditions
et ce qui meurt en cet endroit.

Rivoglio indietro le mie sedie a dondolo,

i tramonti da solipsismo,
ma anche i suoni della giungla costiera cioè terzine di cicale e pentametri di arti pelosi degli scarafaggi.

Ho dato via delle bibbie a dei negozi vintage
(schiacciate in sacchi dell’immondizia con un’acida lampada di sale d’Himalaya –
le bibbie da già battezzati, quelle che si spiccano via agli angoli di strada da grasse mani bigotte, semplificate, chiare, inamebite);

ricordare meglio il profumo patinato delle illustrazioni in carta lucida dei manuali di biologia; quelli bruciarono i peli del mio naso dentro le narici.

Ma anche sale ma anche inchiostro che mi sono sfregata di mano.
Sotto un’unghia di luna alle due e tre quarti del mattino io studio ma anche ripeto
il ribosoma
endoplasmatico –
l’acido lattico e
lo stame

mangiando all’IHOP all’angolo tra le powers e le stetson hills –

ho ripetuto ma anche scribacchiato finché non è entrato tutto in testa ma anche ristagnato da qualche parte che non saprei dire, credo nel fegato –
forse lì vicino al pancreas ma anche all’intestino crasso c’è il rivolo insulso della mia anima.

È il metro con cui metto in scala qualsiasi cosa adesso; duro e spigoloso ma anche scheggiato dalla cognizione che se ne stava lì, un panno sulla fronte con la febbre.
Posso tenerle entrambe? Questa fede tremula e questa scienza da college che dà fastidio in fondo all’aula.

Ora non posso crederci –
al fatto che corano e bibbia e bhagavad gita siano lunghi capelli dietro le orecchie come lo erano per mamma ma anche sussurrino dalle loro bocche «fa spazio al meravigliarti» –
tutto il mio capirci sgocciola giù dal mento fino al petto ma anche si può riassumere in:
la vita è solamente
all’ovulo e allo sperma
e dove i due si incontrano
e quanto spesso e quanto bene
e quello che ci muore.

quiero que me devuelvan mis mecedoras,
los atardeceres solipsistas

& los sonidos de la selva costera que son tercetos de cigarras & pentámetros estilados con las patas peludas de las cucarachas.

he donado Biblias a tiendas de segunda mano
(las aplasté en bolsas plásticas de basura con una lámpara tallada en una ácida roca de sal del Himalaya: las Biblias como mementos bautismales, las que arranqué en las esquinas de las calles de las manos carnosas de los fanáticos, abreviadas, de fácil lectura, parasíticas):

recuerdo más el atrevido olor a gomilla de las ilustraciones en las brillantes páginas de los libros de biología; con ellas me quemaba los pelos de la nariz;
& la sal & la tinta adherida a las palmas de las manos.
Bajo estampitas de la luna a las dos & cuarenta & cinco de la madrugada estudio & repito:
Ribosoma
endoplásmico—
ácido láctico
estambre

en la Casa Internacional de Panqueques (IHOP) en la esquina de Powers & Stetson Hills…
repetí & garabateé hasta que se abrió camino & se estancó en algún lugar que ya no puedo señalar, tal vez en mis entrañas…
tal vez allí, entre mi páncreas & mi intestino grueso, se encuentra el insignificante arroyo de mi alma.

es la regla con la que ahora mido todas las cosas: dura & astillada por el conocimiento que se asentó como un paño contra la frente febril.
¿puedo dejar que ambas cosas existan a la vez? ¿esta fe voluble & esta ciencia universitaria que irrumpe desde el fondo del aula?

ahora no puedo creer
que la Biblia, el Corán & el Bhagavad Gita se deslizan como largos cabellos detrás de mi oreja, como solía hacer mamá, & exhalan por sus bocas «dale su lugar al asombro»…
todo mi entendimiento gotea por la barbilla hasta el pecho & se resume en:
la vida es simplemente
el óvulo & el espermatozoide,
y dónde se encuentran esos dos,
y con qué frecuencia & qué tan bien,
y qué muere allí.

Quero de volta minhas cadeiras de balanço,

pores do sol solipsistas
e sons de selva costeira que são tercetos de cigarras e pentâmetros das pernas peludas
de baratas.

Doei bíblias para brechós
(soquei-as em sacos de lixo plásticos com uma luminária ácida de sal do Himalaia —
as bíblias pós-batismo, aquelas arrancadas de esquinas das mãos carnudas de zelotes, do tipo simplificada, de leitura fácil, parasitária):

lembre-se mais do cheiro de borracha lisa das fotos em papel brilhante dos livros de biologia; elas queimavam os pelos dentro das minhas narinas,
e o sal e a tinta que saíam nas palmas das minhas mãos.
Sob recortes da lua às duas e quarenta e cinco da manhã, eu estudo & repito
ribossomo
endoplasmático —
estame
de ácido lático

no IHOP na esquina da Powers com a Stetson Hills —

eu repetia & rabiscava até que aquilo abrisse caminho & estagnasse em algum lugar que não sei mais apontar, talvez nas minhas entranhas —
talvez ali, entre meu pâncreas & o intestino grosso, esteja o riacho insignificante da minha alma.

É a régua pela qual reduzo todas as coisas agora; de bordas rígidas & lascando-se pelo conhecimento que costumava repousar, um pano contra a testa febril.

Posso deixar que ambos existam? Esta fé inconstante e esta ciência universitária que zomba do fundo da sala de aula

agora que não consigo acreditar —
que a Bíblia e o Alcorão e o Bhagavad Gita estão passando fios longos de cabelo atrás da minha orelha como mamãe costumava fazer & exalando de suas bocas “abra espaço para o
maravilhamento” —
todo o meu entendimento escorre pelo queixo até
o peito & é resumido como:
a vida é meramente
para o óvulo e o esperma
e onde esses dois se encontram
e com que frequência
e quão bem
e o que morre ali.

Θέλω πίσω τις κουνιστές μου πολυθρόνες,

ηλιοβασιλέματα με σολιψισμό,

& ήχους παράκτιας ζούγκλας που είναι τρικέτες από τζιτζίκια και πεντάμετρο από τα τριχωτά πόδια των κατσαρίδων.

Έχω δωρίσει Βίβλους σε καταστήματα μεταχειρισμένων ειδών

(τις έχω λιώσει σε πλαστικές σακούλες σκουπιδιών με μια όξινη λάμπα από αλάτι Ιμαλαΐων—

τις μεταβαπτιστικές Βίβλους, αυτές που έχουν μαζευτεί από τις γωνίες των δρόμων από τα σαρκώδη χέρια των φανατικών, τις πιο χαζές, ευανάγνωστες, παρασιτικές):

Θυμάμαι περισσότερο τη γυαλιστερή μυρωδιά από καουτσούκ των γυαλιστερών εικόνων από τα εγχειρίδια βιολογίας. Έκαιγαν τις τρίχες μέσα στα ρουθούνια μου,
& αλάτι & μελάνι που τρίβονταν στις παλάμες μου.
Κάτω από αποκόμματα του φεγγαριού στις δύο και σαράντα πέντε π.μ. μελετώ & επαναλαμβάνω
ριβόσωμα
ενδοπλασματικό—
γαλακτικό οξύ
στήμονας

στο IHOP στη γωνία των οδών Powers και Stetson Hills—

επαναλάμβανα και έγραφα μέχρι που πήρε τον δρόμο του και έμεινε στάσιμο κάπου που δεν μπορώ πια να δείξω, ίσως το έντερό μου—
ίσως εκεί, ανάμεσα στο πάγκρεας και το παχύ έντερο, να είναι το αδύναμο ρυάκι της ψυχής μου.

είναι ο χάρακας με τον οποίο μειώνω όλα τα πράγματα τώρα· σκληρός και θρυμματισμένος από τη γνώση που κάποτε καθόταν, ένα ύφασμα στο πυρετώδες μέτωπό μου.

μπορώ να τα αφήσω και τα δύο έτσι; αυτή η ασταθής πίστη και αυτή η επιστήμη του πανεπιστημίου που φωνάζει από το πίσω μέρος της τάξης

τώρα δεν μπορώ να πιστέψω—
ότι η Βίβλος, το Κοράνι και η Μπαγκαβάντ Γκίτα γλιστρούν μακριές τρίχες πίσω από το αυτί μου όπως συνήθιζε η μαμά και εκπνέουν από το στόμα τους «κάνουν χώρο για θαυμασμό»—
όλη μου η κατανόηση στάζει από το πηγούνι στο στήθος και συνοψίζεται ως εξής:
η ζωή είναι απλώς
στο ωάριο και το σπερματοζωάριο
και πού συναντιούνται αυτά τα δύο
και πόσο συχνά και πόσο καλά
και τι πεθαίνει εκεί.